Wout van Aert heeft zijn carrière gebouwd op één bepalende eigenschap: hij geeft bijna nooit op. Op 31-jarige leeftijd is de Belgische ster nog steeds een van de meest veerkrachtige figuren in de wielwereld, een renner wiens reputatie niet alleen is gesmeed door overwinningen, maar ook door zijn weigering om zich over te geven in het aangezicht van pijn, valpartijen en herhaalde tegenslagen. De dramatische scène in Mol, waar hij verwikkeld was in een felle strijd met zijn jarenlange rivaal Mathieu van der Poel voordat een wrede valpartij een einde maakte aan zijn race, onderstreepte eens te meer wat Van Aert zo’n fascinerende atleet maakt.
Veldrijden is een discipline die lijden vereist, en weinig renners belichamen die geest zo goed als Van Aert. Sneeuw, modder en vrieskou zijn vertrouwde metgezellen geworden gedurende zijn carrière. In Mol waren de omstandigheden meedogenloos, maar Van Aert viel vastberaden aan, ging hand in hand met Van der Poel, voerde het tempo op en bracht het publiek in extase. Zelfs na de valpartij die hem dwong de race te verlaten, bleef het beeld niet van nederlaag, maar van verzet hangen – een nieuw hoofdstuk in een carrière die wordt gekenmerkt door doorzettingsvermogen.
Deze mentaliteit is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Van Aerts carrière is getekend door momenten die menig renner gebroken zouden hebben. In 2019 liet zijn vreselijke valpartij in de tijdrit van de Tour de France in Pau diepe fysieke en mentale littekens achter, waardoor hij maandenlang moest revalideren. Meer recentelijk onderbrak een zware valpartij in A Travers la Flandre opnieuw zijn opmars, terwijl blessures en ziekte zijn veldrit- en wegseizoenen herhaaldelijk hebben verstoord. Telkens was het patroon hetzelfde: herstel, terugkeer en hernieuwde ambitie.
Wat Van Aert uniek maakt, is niet alleen zijn doorzettingsvermogen, maar ook zijn veelzijdigheid. Hij heeft gewonnen op de grootste podia – wereldkampioenschappen veldrijden, etappes in de Tour de France, monumenten en iconische eendagswedstrijden – maar hij heeft ook rollen op zich genomen waarbij teamsucces boven persoonlijke roem ging. Of het nu gaat om het terughalen van ontsnappingen in de gele trui in de Tour, het aanvoeren van sprinters of het opofferen van zijn eigen kansen voor teamgenoten, Van Aert heeft respect afgedwongen in het peloton.
Op 31-jarige leeftijd rijzen onvermijdelijk vragen over de tol van zo’n veeleisende carrière. Het lichaam draagt de herinnering aan elke valpartij, elke wintercampagne in de kou, elke slopende Grand Tour. Toch keert Van Aert steeds terug met dezelfde honger, gedreven door een innerlijk vuur dat onmogelijk te doven lijkt. Zijn gevechten met Van der Poel, de meest boeiende rivaliteit in de wielersport, blijven een centraal verhaal – niet vanwege bitterheid, maar omdat ze elkaar tot nieuwe grenzen drijven.
Voor fans vertegenwoordigt Van Aert meer dan alleen resultaten. Hij is de renner die opstaat als het pijn doet, die opnieuw begint als het seizoen instort, die weigert op te geven tenzij er geen andere keuze is. In een tijdperk van marginale winsten en berekende risico’s voelt zijn rauwe vastberadenheid tijdloos aan.
Naarmate de seizoenen verstrijken, zullen overwinningen komen en gaan. Maar de nalatenschap van Wout van Aert is nu al duidelijk. Hij is de man die bijna nooit opgeeft, de kampioen die blijft vechten lang nadat anderen zouden stoppen, en een symbool van veerkracht in een sport waar moed niet alleen wordt gemeten aan hoe snel je rijdt, maar ook aan hoe vaak je weer opstaat na een val.
Be the first to comment