“Papa, doe het kruisje er weer op!” — Hoe de kleine Georges de grootste veldcross-superfan van Wout van Aert werd, elke race van A tot Z volgde, elk modderig moment van de kerstperiode meemaakte en bewees dat de liefde voor veldcross diep in de familie Van Aert zit, zelfs als de wedstrijdkalender aangeeft dat het feest voorbij is. Lees meer;

Wout van Aert staat wereldwijd bekend als een van de meest complete en veelzijdige wielrenners, maar achter de medailles, modderige truien en volle wedstrijdkalenders schuilt een veel persoonlijker en hartverwarmender verhaal – een verhaal dat thuis begint, met zijn zoon Georges en een gedeelde liefde voor veldrijden.

In een recent interview onthulde de Belgische ster dat Georges een echte veldrijfanaat is geworden en de wedstrijden volgt met een intensiteit die de passie weerspiegelt van de meest toegewijde fans die elke winter langs de route staan. Volgens Van Aert wilde zijn oudste zoon elke wedstrijd “van A tot Z” bekijken en miste hij geen moment van de actie tijdens de drukke veldrijperiode rond Kerstmis.

 

Dat enthousiasme bepaalde Van Aerts eigen routine. Ondanks de fysieke tol van het seizoen en de mentale eisen van de topsport, zorgde hij ervoor dat hij elke veldrijwedstrijd thuis bekeek. De reden was simpel: het betekende veel voor Georges. Wat slechts een van de vele races op de kalender had kunnen zijn, werd in plaats daarvan een gedeeld ritueel tussen vader en zoon, waardoor de band tussen generaties werd versterkt door de sport die Van Aert wereldberoemd maakte.

 

Eén moment in het bijzonder sprong eruit. Zonhoven – een van de meest iconische en brute veldcrosswedstrijden – markeerde het einde van de kerstvakantie. De volgende dag, toen Georges thuiskwam van school, ging zijn eerste verzoek niet over speelgoed of televisie, maar over fietsen. “Papa, zet het veldcrossbord weer op”, zei hij, ervan uitgaande dat het spektakel gewoon zou doorgaan.

 

Toen moest Van Aert een realiteit van het professionele wielrennen uitleggen die elke fan uiteindelijk leert kennen: het veldcrossseizoen duurt niet eeuwig. De feestperiode, vol met races en tradities, was voorbij. Hoewel Georges de uitleg accepteerde, was de teleurstelling duidelijk – een klein maar veelzeggend teken van hoe diep hij zich in de sport had verdiept.

 

Van Aert merkte ook het contrast binnen zijn eigen gezin op. Terwijl Georges al van jongs af aan een sterke band met veldcross heeft, lijkt zijn jongste kind er voorlopig veel minder in geïnteresseerd. Het is een herinnering dat passie niet afgedwongen kan worden, zelfs niet in het gezin van een wielrenner van wereldklasse. Elk kind vindt zijn eigen weg, of die nu leidt naar modderige parcoursen of ergens heel anders.

 

Voor fans biedt het verhaal een verfrissende blik in Van Aerts leven buiten de wedstrijden. Het laat een kampioen zien die niet alleen gedreven wordt door resultaten, maar ook door familiemomenten, gedeelde opwinding en de simpele vreugde om de sport door de ogen van een kind te zien. Veldrijden, in België vaak omschreven als een familiesport, leeft voort, niet alleen in volle stadions en legendarische rivaliteiten, maar ook aan de keukentafel en op televisieschermen in de woonkamer.

 

Terwijl Wout van Aert zijn ambities in het wegwielrennen blijft combineren met zijn veldrij-roots, is één ding zeker: de volgende generatie kijkt al aandachtig toe. En voor Georges zijn de modder, het lawaai en de magie van veldrijden meer dan alleen wedstrijden – het zijn herinneringen in wording.