Wout van Aert praat openhartig over burn-out, datadruk en de mentale tol van het moderne wielrennen
In een onthullend en diepgaand interview in de podcast Live Slow Ride Fast gaf de Belgische wielersuperster Wout van Aert een van zijn meest eerlijke reflecties tot nu toe over de staat van het moderne professionele wielrennen. In plaats van te praten over overwinningen, wattages of racetactieken, richtte de leider van Team Visma | Lease a Bike de aandacht op een probleem dat stilletjes de carrières van renners vormgeeft – en in sommige gevallen verkort: burn-out.
Van Aert waarschuwde dat de wielersport een tijdperk van extreme controle is ingegaan, waarin data zowel een krachtig hulpmiddel als een zware last is geworden. Vermogenscijfers, slaapstatistieken, herstelscores, voedingslogboeken en GPS-tracking domineren nu het dagelijks leven van een renner. Hoewel deze systemen zijn ontworpen om de prestaties te optimaliseren, gelooft Van Aert dat ze ook de mentale druk tot een ongezonde mate verhogen.
“Alles wordt constant gemeten”, legde hij uit. “Je moet rekening houden met je training, je slaap, waar je bent. Wielrennen blijft wielrennen – het is nog steeds een brute sport die enorme offers eist. Maar die offers zijn nu misschien nog groter vanwege het datatijdperk waarin we leven.”
De Belgische allrounder benadrukte dat de fysieke belasting van het wielrennen er altijd al is geweest, maar de moderne psychologische belasting is iets nieuws. Renners worden niet langer alleen beoordeeld op wedstrijdresultaten, maar op elk cijfer dat achter de schermen wordt gegenereerd. Volgens Van Aert laat deze constante monitoring weinig ruimte voor mentale vrijheid, intuïtie of gewoon menselijk zijn – factoren die renners vroeger hielpen om de lange seizoenen te doorstaan.
Van Aert ging ook in op de recente verhalen rond Team Visma | Lease a Bike, met name na de spraakmakende afscheiden en persoonlijke beslissingen van renners zoals Simon Yates en Fem van Empel. Hij uitte zijn frustratie over de suggestie dat deze keuzes een problematische teamcultuur weerspiegelen.
“Dat er iets van ons team wordt gemaakt, vind ik betreurenswaardig”, zei Van Aert openhartig. “Het doet zelfs een beetje pijn, want ik beschouw het echt als mijn team.”
Hoewel Van Aert duidelijk maakte dat hij de persoonlijke beslissingen van zijn collega-renners volledig respecteert, verwierp hij het idee dat hun keuzes gebruikt zouden moeten worden om het team in een negatief daglicht te stellen. “Ik heb het grootste respect voor de beslissingen van bijvoorbeeld Fem en Simon, maar dat heeft niets te maken met de sfeer binnen ons team”, verklaarde hij stellig.
Zijn opmerkingen benadrukken een groeiende spanning binnen de professionele wielersport: de neiging om simpele verklaringen te zoeken in een complexe sport. Burnout, suggereerde Van Aert, kan niet worden toegeschreven aan één team, systeem of coach. In plaats daarvan weerspiegelt het een bredere verschuiving in de manier waarop de sport functioneert – sneller, meer gecontroleerd en minder vergevingsgezind dan ooit tevoren.
Als een van de meest veelzijdige en gerespecteerde renners van zijn generatie hebben Van Aerts woorden veel gewicht. Zijn bereidheid om openlijk te spreken over mentale gezondheid, druk en de onzichtbare kosten van prestaties kan aanzetten tot diepere reflectie binnen het peloton.
In een tijdperk waarin alles draait om marginale verbeteringen, was de boodschap van Van Aert duidelijk: als de wielersport er niet in slaagt de mens achter de data te beschermen, loopt ze het risico haar renners te verliezen – niet door een nederlaag, maar door uitputting.
Be the first to comment