De wielwereld is in rep en roer door een opvallende onthulling van Marc Madiot, de al jarenlang manager van Groupama-FDJ, die openlijk suggereerde dat Tadej Pogačar al nadenkt over de ultieme, bijna mythische uitdaging in het moderne wielrennen: het winnen van alle drie de Grand Tours in één seizoen. Het is een uitspraak die direct weer leidde tot discussie, bewondering en ongeloof in het peloton en onder wielerfans wereldwijd.
Volgens Madiot wordt Pogačar niet gedreven door conventionele motivatie. “Hij is een renner die zichzelf moet motiveren met nieuwe uitdagingen die hij nog niet heeft bereikt”, legde de Franse manager uit. In een tijdperk waarin de meeste kampioenen zich zorgvuldig specialiseren en zich richten op één of hoogstens twee Grand Tours, lijkt Pogačar van een ander kaliber te zijn. Het idee om de Giro d’Italia, de Ronde van Frankrijk en de Vuelta a España in hetzelfde jaar te veroveren, wordt in het moderne wielrennen algemeen beschouwd als bijna onmogelijk, vanwege de fysieke eisen, de beperkingen van het herstelvermogen en de hevige concurrentie. Maar bij Pogačar voelt het woord ‘onmogelijk’ steeds fragieler aan.
De Sloveense superster is nog maar halverwege de twintig, maar heeft al een cv opgebouwd waar de meeste renners alleen maar van kunnen dromen. Meerdere overwinningen in de Tour de France, Monumentenzeges, dominante prestaties in eendagswedstrijden en een agressieve koersstijl die traditionele voorzichtigheid negeert, hebben hem tot de bepalende renner van zijn generatie gemaakt. Wat Pogačar onderscheidt van zijn rivalen is niet alleen zijn fysieke gesteldheid, maar ook zijn mentaliteit. Hij koerst overal om te winnen, valt aan wanneer anderen verdedigen en neemt risico’s die de meeste kampioenen vermijden.
De opmerkingen van Madiot suggereren dat deze onverzadigbare honger Pogačar nu wellicht naar de laatste grote grens van de wielergeschiedenis stuwt. Slechts een handvol renners heeft ooit alle drie de Grand Tours in hun carrière gewonnen, en niemand heeft de treble in één seizoen voltooid. De moderne kalender, vol met hoogtekampen, tijdritten, lange transfers en steeds wetenschappelijkere voorbereiding, heeft zo’n prestatie nog ontmoedigender gemaakt dan in het verleden.
Binnen UAE Team Emirates wordt al volop gespeculeerd over hoe zo’n ambitie te realiseren is. De teamstrategie, de ondersteuning van de renners en de kalenderplanning zouden vrijwel perfect moeten zijn. Rivalen als Jonas Vingegaard, Remco Evenepoel en Primož Roglič zouden niet zomaar aan de kant stappen, en het mikken op alle drie de Grand Tours zou betekenen dat je elke keer tegenover nieuwe, gespecialiseerde tegenstanders komt te staan.
Toch geloven velen dat Pogačar de geaccepteerde grenzen van de wielersport kan verleggen. Zijn vermogen om snel te herstellen, zich aan te passen aan verschillende wedstrijdprofielen en langdurig op topniveau te presteren, onderscheidt hem. Belangrijker nog, zijn honger naar nieuwe uitdagingen suggereert dat zijn beslissingen meer gebaseerd zijn op persoonlijke nalatenschap dan op het voorzichtig verzamelen van overwinningen.
Of de droom van drie Grand Tours nu een gedachte-experiment blijft of een reëel doel wordt, de woorden van Madiot hebben in ieder geval één ding bereikt: ze hebben de wielerwereld eraan herinnerd dat Tadej Pogačar niet tevreden is met dominantie. Hij wil geschiedenis schrijven. En in een sport die gebouwd is op lijden, uithoudingsvermogen en legendes, is die ambitie op zich al genoeg om het hele peloton onrustig te maken.
Be the first to comment